استدلال مگر همين حديث شريف ، هر آينه كفايت مىنمود نزد هر عاقل و دانايى ولى چه كنم كه : مردم همه مجنونند در بىثمرى چون بيد * مجنون‌تر از آن‌ها من كز بيد ثمر خواهم تمامى زنان و دوشيزگان محفل علمى حجابيه از شدّت فرح صورت‌هاى آن‌ها چون گل برافروخته و دل‌هاى ايشان روشن و منوّر گشته ، همگى اظهار تشكّر و امتنان نموده . طلعت الشريعه و زينت الشريعه كه دو نفر دخترند از بيوتات علم و تقوا عرض كردند : بىبى ! به خدا قسم اگر زنان به همين مواعظ و نصايح و دستورات اخلاقيهء خاتم رسولان عمل كرده بودند ، علاوه بر اين‌كه آخرتشان آباد و معمور و داراى وجاهت و آبرومندى ابدى بودند ، نزد خدا و رسول در دنيا هم زنان محبوب‌ترين تمام خويشان و بستگان بودند نزد شوهران خود ؛ و به درجه‌اى سفيد بخت و محبوبه مىشدند كه ديگر دعانويسان از يهودى و مسلمان به كلّى بايد دستگاه خود را برچيده بروند ، فكر ديگرى كنند ؛ و علاوه شايد از يك صد طلاق يكى واقع نمىشد . حقيقتا بدبخت نكرديم ما زنان خود را و به اين پستى و حقارت نرسيديم مگر براى مخالفت از دستورات پيغمبر خود و اجنبى شدن نسبت به احكام اسلام ؛ و گرنه پيغمبر مهربان ما براى ما ، هم دنياى خوب خواسته بود و هم آخرت . نعم الرّب ربّنا و نعم الرّسول نبيّنا و نعم الكتاب كتابنا ؛ صدق الله و رسوله و آمنّا به و بما جاء به جميع سفرائه و أنبيائه البررة الطيّبين الأنجبين صلوات الله عليهم أجمعين . درس روز هفدهم [ ادامه بحث مفاسد بىحجابى ] صبح كه شد همگى شاگردان حاضر در مجلس بحث گشته و به قدرى خوشوقت و فرحناك كه گويا در پوست‌هاى خود نمىگنجند ، و به يكديگر مىرسند اظهار تشكّر از الطاف الهى مىكنند كه چگونه مىتوانيم شكر گوييم خدايى را كه در نتيجهء تقوا و پرهيزكارى ، اين‌گونه وسايل تعليمات ربّانى و تحصيلات روحانى براى ما فراهم نموده ؛ زيرا خدا در قرآن مجيدش وعده داده به اشخاصى كه حقيقتا طالب علم و كمالند ، در اثر تقوا به شما خواهيم رساند از الطاف معنويّه و فيوضات رحيميّه و روحيّهء واقعيّه آنچه بايد و شايد كه مىفرمايد : « وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ يُعَلِّمُكُمُ اللَّهُ » ؛ « 1 » از خدا بترسيد تا معلم شما خدا شود . و من حيث لا يحتسب ، روزى روحى كه علوم الهى است از منابع و مراكز اصليش به شما برساند . حقيقتا عجب وسايلى خداى منّان مهربان براى دانش و عرفان ما زنان فراهم نموده ؛ فحمدا له ، ثمّ حمدا له على ما هدانا لشكر النّعم .

--> ( 1 ) . بقره ، 282